Uzun bir konuşmadan sonra ,”Ne için yaşıyorsun ? ” diye sordu adam ona.
”Bilmiyorum” diye cevap verdi usulca ve arkasını dönüp gitmeye yeltendi. Aslında ne için yaşadığını gerçekten bilmiyordu o zamana kadar bunu düşünmeye zaman bile ayıramamıştı. O kadar yoğundu ki,o kadar işe vermişti ki kendini ”yaşamak” kavramı bile aklına gelmemişti.
Bir kaç gün sonra istifa dilekçesini verdi ve bir mektup yazdı. Şöyle bitirmişti sözlerini ”… hayatını başını işten kaldırmadan ,düşünemeden geçiren bir insan yaşamamalı bence..”
Artık beni sevmediğin içinde kızmıyorum. Şu anda sadece acıyorum. Neye diye sorarsan, kendime, gözyaşlarıma. Kendimi mahvettiğime. Ve bu artık son. Artık ne son yaptığına kızıyorum, ne de başka bir şeye. İçimdeki kinde elbet söner. Unutma ki her şey bir gün bitiyor.
üç gün sarılıp yatsak, sağdan sola dönmezdim
– (via pelerinlizebra)(Kaynak: mutlu-sonyoktur)
Via ehm.
Bazen bize dair şeyler yazmak istiyorum. Fakat kötü şeyler yaşadıklarımız aklıma geliyor hiçbir şey yazamıyorum. Keşke diyorum kötü şeyler yaşamasaydık sevgilim. Ya da ben güzel şeyler yaşadığım anları unutmasaydım.Böyle şeyler senin yüzünden yaşıyoruz farkındamısın bilmem ama. Mutlu musun sahi benden gittiğin için? Yanında o var tabii dimi mutlusun piç! Madem başka birisine gidecektin neden beni terkettin? Onda olup bende olmayan ne var anlamıyorum hiç. Benden eksiği var lan kızın. Seni sevmiyor. Ben seviyorum ama. Gittin o yüzden. Sevmeseydim gidermiydin sahi? Gitmezdin değil mi? Keşke sevmeseydim. Değer verip götünü kaldırmasaydım.Meğer her şey kendi hatammış.
Özür dilerim.
